ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η πρώτη περιγραφή στην βιβλιογραφία αυτής της παθολογικής κατάστασης έγινε από τον Άγγλο Παθολόγο Smellie τον XVIII αιώνα. Ήταν όμως ο Γάλλος Χειρουργός Danyau , στις αρχές του XIX αιώνα, ο οποίος συνέδεσε την πάθηση αυτή με την κλινική της εικόνα.

Το 1867, ο Γάλλος νευρολόγος Duchene de Boulogne , συνέδεσε την πάθηση με το τραύμα κατά την διάρκεια του τοκετού, δίδοντας έτσι σε αυτή την παθολογική κατάσταση το όνομα «μαιευτική παράλυση»

Τα επόμενα χρόνια πολλοί χειρουργοί ενδιαφέρθηκαν και μελέτησαν αυτή την πάθηση. Εκείνη την περίοδο η πιο αξιοσημείωτη μελέτη έγινε από δύο Αμερικάνους Νευροχειρουργούς από την Νέα Υόρκη, τον Taylor και τον Kennedy . Το 1902 δημοσίευσαν τα πρώτα τους αποτελέσματα μετά από χειρουργική αποκατάσταση του βραχιονίου πλέγματος. Δυστυχώς αυτά τα αποτελέσματα εμπεριείχαν ένα μεγάλο ποσοστό επιπλοκών το οποίο οφειλόταν σε ακατάλληλες αναισθησιολογικές τεχνικές της εποχής.

Το 1970 ο Narakas από την Ελβετία και ο Milessi από την Αυστρία, αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για την χειρουργική του βραχιονίου πλέγματος και ασχολήθηκαν με την αποκατάσταση του πλέγματος σε ενήλικες έπειτα από τραύματα. Το 1977 ο Gilbert στην Γαλλία και οι Morelli , Raimondi και Petrolati στην Ιταλία κωδικοποίησαν το πρωτόκολλο το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για την αντιμετώπιση αυτής της παθολογικής κατάστασης.

Από τότε σε διάφορες χώρες μεταξύ των οποίων η Ελβετία, η Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Σουηδία, η Φιλανδία, η Ιαπωνία και η Βόρειος Αμερική, αναπτύχθηκαν τμήματα τα οποία ειδικεύτηκαν στην αντιμετώπιση αυτών των ασθενών.

Οι πληροφορίες που υπάρχουν σε αυτή την ιστοσελίδα αποτελούν την εμπειρία που αποκτήθηκε μετά από απευθείας νευρική χειρουργική αποκατάσταση του βραχιονίου πλέγματος περίπου 1000 περιστατικών και περίπου άλλων 800 περιστατικών που αντιμετωπίστηκαν με εναλλακτικές μεθόδους την τελευταία εικοσαετία στα κέντρα του Παρισιού και του Μιλάνου. Υπάρχουν ακόμα θέματα υπό συζήτηση και διερεύνηση, τα οποία συζητούνται από μία διεθνή ομάδα ειδικών που συναντώνται στο Heerlen της Ολλανδίας, μια φορά το χρόνο.

Από αυτές τις συναντήσεις και από την δημοσίευση - σχετικών με το αντικείμενο - άρθρων σε εξειδικευμένα ιατρικά περιοδικά, οι χειρουργικές μας ενδείξεις και τεχνικές, βελτιώνονται συνεχώς. Η ύπαρξη ομάδων υποστήριξης, βοηθάει κατά πολύ την ευρύτερη προσέγγιση αυτής της παθολογίας.

Έχει επίσης ιδρυθεί μία διεθνής τράπεζα πληροφοριών με σκοπό την συλλογή των περιστατικών παγκοσμίως και επομένως την δυνατότητα της αντιμετώπισης αυτής της παθολογίας με όσο το δυνατό ενιαίο τρόπο.