Φυσικοθεραπεία

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Στο παρελθόν ο ρόλος της φυσικοθεραπείας ήταν να εκπαιδεύσει το παιδί στο να χρησιμοποιεί κάθε λειτουργούντα μυ του άκρου του. Επιπλέον περιγράφονταν και μερικές ασκήσεις που είχαν σαν σκοπό την αποφυγή οστικών και αρθρικών ανωμαλιών που είναι δυνατόν να παρουσιαστούν κατά την ανάπτυξη.

Σήμερα το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας είναι πιο σύνθετο και πολυεστιακό.

Από την πρώτη ημέρα της ζωής, αρχίζει η παθητική κινητοποίηση του ασθενούς άνω άκρου και συνεχίζεται με έντονη εκούσια κινητοποίηση. Η κλασσική ακινητοποίηση που εφαρμοζόταν κατά το παρελθόν του άκρου σε θέση απαγωγής και έξω στροφής δεν συνίσταται πλέον, λόγω των μεγάλων επιβαρύνσεων που επιφέρει αυτή στην ωμοπλάτη.

Η παθητική κινητοποίηση των αρθρώσεων δεν πρέπει να εφαρμόζεται μόνον από τον φυσικοθεραπευτή, αλλά πρέπει να εφαρμόζεται αρκετές φορές την ημέρα και από τους γονείς. Αυτές οι κινήσεις που έχουν σκοπό να παράγουν μία ευγενική τάση στους μύες και στις αρθρώσεις, κατορθώνουν να αποφευχθεί η έντονη λειτουργία των φυσιολογικών μυϊκών ομάδων στους οποίους δεν μπορεί να υπάρξει αντίσταση από τους μύες που είναι παράλυτοι. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να προβλεφτεί η οποιουδήποτε τύπου ακαμψία των αρθρώσεων, έτσι ώστε να υπάρξει φυσιολογική ανάπτυξη των οστών, όπως και των αρθρικών επιφανειών μεταξύ τους.

Η απ' ευθείας ηλεκτρική διέγερση των μυών είναι θεωρητικά τουλάχιστον χρήσιμη για την ανάπτυξη τους, γιατί είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να υπάρξει μυϊκή σύσπαση σε παράλυτους μύες. Παρ' όλα αυτά δεν είναι παραδεκτή από όλους και δεν υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που να αποδεικνύουν την ευεργετική δράση του ηλεκτρισμού. Σε αυτή την διαπίστωση θα πρέπει να προστεθεί ότι τουλάχιστον για τον πρώτο μήνα της ζωής το μωρό δεν είναι σε θέση να ανεχτεί την ηλεκτροθεραπεία.

Το πιο σπουδαίο στοιχείο της αποκατάστασης είναι στο να αναπτυχθεί ένα σωστό και αρμονικό μυϊκό σύστημα, μέσω παθητικών και ενεργητικών κινήσεων του άκρου. Αυτό το πρόγραμμα θα πρέπει να αρχίσει όσο το δυνατόν νωρίτερα, έτσι ώστε να υπάρξει μια «εγκεφαλική» αποδοχή του ασθενούς άκρου από το παιδί. Αυτό αντιπροσωπεύει την πιο σημαντική και δύσκολη ενέργεια από την πλευρά του φυσικοθεραπευτή.

Άλλα προγράμματα κατά την φυσικοθεραπεία είναι είναι η χρήση ναρθήκων με σκοπό την σταθεροποίηση του καρπού σε έκταση, για να επιτραπεί η ενδυνάμωση της κίνησης κάμψης των δακτύλων.

Πρόσφατης εφαρμογής είναι η θεραπεία των συνκάμψεων με botox . Η λογική αυτής της θεραπευτικής αγωγής είναι η πρόσκαιρη παράλυση ενός μυός ή μιας μυϊκής ομάδας που λειτουργεί, έτσι ώστε να επιτραπεί στους ασθενείς ανταγωνιστές μυς να δυναμώσουν. Η θεραπεία αυτή βοηθάει και στην φυσικοθεραπεία, χαλαρώνοντας τους μύες που κρατούν μια άρθρωση σε παθολογική κάμψη.

Το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού. Οι πρωταρχικές ενέργειες γίνονται με την ελπίδα ότι θα υπάρξει μια αυτόματη ανάκαμψη, ή σαν προετοιμασία για νευρική χειρουργική αποκατάσταση. Στην συνέχεια και μετά από την πρωτογενή χειρουργική επέμβαση, το φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα θα πρέπει να συνεχιστεί όσο χρειάζεται για να επιτευχθεί η νευρική αναγέννηση. Στην συνέχεια αν ο χειρουργός διακρίνει κάποιο υπόλειμμα που μπορεί να διορθωθεί με δευτερογενή χειρουργική επέμβαση, τότε ο φυσικοθεραπευτής θα αναλάβει να κρατήσει «σε λειτουργία» τους μυς που θα ωφεληθούν από την επέμβαση. Μετά την επέμβαση πάλι ο φυσικοθεραπευτής θα βοηθήσει τον μικρό ασθενή να ενσωματώσει τις νέες κινήσεις στην καθημερινή πρακτική.

Το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι το τέλος της ανάπτυξης. Βρήκαμε μια σημαντική λειτουργική διαφορά μεταξύ των ασθενών που συνέχισαν την φυσικοθεραπεία μέχρι την συμπλήρωση της ανάπτυξης και αυτών που την διέκοψαν νωρίτερα. Γι' αυτό και συνιστούμε την συνέχιση της φυσικοθεραπείας με άλλους τρόπους όπως το κολύμπι και άλλες αθλητικές δραστηριότητες.