Późne następstwa

Późne następstwa

Z czasem uzyskane wyniki nie zawsze ulegają poprawie. Po leczeniu operacyjnym bez poparcia leczeniem usprawniającym lub gdy pacjent nie używa kończyny, a także w przypadkach nieleczonych bardzo niebezpieczny jest okres dojrzewania : częściowe ubytki stają się ostateczne, mięśnie i torebka obkurczają się w sposób niekontrolowany, trudny do opanowania.

Jest to zakończenie okresu wzrostu, a jego skutki są wyraźne. Kończyna jest zrotowana do wewnątrz, często dochodzi do tylnego zwichnięcia w stawie ramiennym z jego poważną deformacją.

Łokieć jest zwykle ustawiony w zgięciu, często bardzo dużym i mięsień dwugłowy ramienia staje się sferyczny. Przedramie może być ustawione zarówno w pronacji, jak i supinacji. Przykurcz supinacyjny bardzo upośledza funkcję kończyny. Ręka może być mało funkcjonalna, zwłaszcza jeśli nie ma wyprostu nadgarstka i zgięcia palców.

Obraz kliniczny jest charakterystyczny, ze skróceniem kończyny górnej. Dysproprcja długości kończyn jest tym większa im rozleglejsze uszkodzenie i im później rozpoczął się okres zdrowienia : wcześniejsze leczenie może zmniejszyć stopień

skrócenia kończyny.

U niektórych pacjentów z poważną dysplazją barku mogą rozwinąć się bardzo wcześnie zmiany zwyrodnieniowe z dolegliwościami bólowymi ( 16 – 19 rok życia ).

W późno leczonych przypadkach wciąż jest możliwa poprawa funkcji i wyglądu kończyny przez wykonanie osteotomii derotacyjnej kości ramiennej.

Głównym problemem jest utrata funkcjonalności kończyny górnej po wielu latach, nawet pomimo leczenia operacyjnego i rehabilitacji.